? Harmonogram spotkań:

? Biczyce Dolne – Szkoła Podstawowa w Biczycach Dolnych – 16.09.2025, godz. 17:30
? Biczyce Górne – Szkoła Podstawowa w Trzetrzewinie – 28.09.2025, godz. 8:30
? Boguszowa – Budynek po Szkole Podstawowej – 3.09.2025, godz. 18:00
? Chełmiec – Szkoła Podstawowa w Chełmcu – 25.09.2025, godz. 18:00
? Chomranice – Szkoła Podstawowa w Chomranicach – 7.09.2025, godz. 10:00
? Dąbrowa – Sala Katechetyczna w Wielogłowach – 20.09.2025, godz. 18:00
? Januszowa – Szkoła Podstawowa w Januszowej – 14.09.2025, godz. 11:30
? Krasne Potockie – Remiza OSP – 21.09.2025, godz. 16:00
? Kunów – Świetlica Wiejska – 7.09.2025, godz. 17:00
? Kurów – Świetlica Wiejska – 17.09.2025, godz. 18:00
? Klimkówka – Świetlica Wiejska – 15.09.2025, godz. 18:00
? Klęczany – Szkoła Podstawowa w Klęczanach – 19.09.2025, godz. 17:00
? Marcinkowice – Szkoła Podstawowa w Marcinkowicach – 5.09.2025, godz. 18:00
? Mała Wieś – Świetlica Wiejska – 28.09.2025, godz. 18:00
? Niskowa – Szkoła Podstawowa w Niskowej – 27.09.2025, godz. 16:00
? Naściszowa – Świetlica Wiejska w Klimkówce – 23.09.2025, godz. 18:00
? Librantowa – Szkoła Podstawowa w Librantowej – 31.08.2025, godz. 18:00
? Piątkowa – Szkoła Podstawowa w Piątkowej – 26.09.2025, godz. 19:00
? Rdziostów – Szkoła Podstawowa w Rdziostowie – 12.09.2025, godz. 18:00
? Paszyn – Remiza OSP – 21.09.2025, godz. 8:00
? Świniarsko – Szkoła Podstawowa w Świniarsku – 4.09.2025, godz. 18:30
? Trzetrzewina – Szkoła Podstawowa w Trzetrzewinie – 18.09.2025, godz. 17:00
? Ubiad – Dom P. Barana – 9.09.2025, godz. 18:00
? Wielopole – Świetlica Wiejska – 22.09.2025, godz. 17:00
? Wielogłowy – Budynek Ośrodka Zdrowia w Wielogłowach – 24.09.2025, godz. 19:00
? Wola Marcinkowska – Szkoła Podstawowa w Chomranicach – 14.09.2025, godz. 17:00
? Wola Kurowska – Kaplica-Wola Kurowska – 10.09.2025, godz. 18:00

Sołtys: Szczecina Wiesława

Telefon: 18 443 24 32 / 660 129 340

Poczta: 33 – 311 Wielogłowy

Rada sołecka:

• Andrzej Szczecina
• Krzysztof Ciastoń
• Jan Mastalerz
• Krystyna Fałowska
• Piotr Kosakowski

Liczba mieszkańców: 256 osób
Powierzchnia: 275,2700 ha

Warto zobaczyć:

• Zabytkowe kapliczki

Wola Kurowska położona jest na Górze Dąbrowskiej na terenie Pogórza Rożnowskiego na północ od Nowego Sącza przy drodze wojewódzkiej 975.

Nazwa wsi pochodzi od sąsiedniego Kurowa. 

Wieś powstała prawdopodobnie jako „wolnizna” w związku z przeniesieniem Kurowa z prawa polskiego na prawo niemieckie w połowie XIV wieku.

Rejestr poborowy z 1581 roku stwierdzał, że wieś  należy do biskupów krakowskich, a jej dzierżawcą jest Stanisław Kępiński. 

Po I rozbiorze Polski w latach 1782 – 1785 dobra królewskie i duchowne włączono do austriackich dóbr kameralnych.

Majątek w Kurowie i w sąsiedniej Woli Kurowskiej na licytacji w roku 1829 kupiła hrabina Lanckorońska. 
W roku 1880 rodzina Lanckorońskich sprzedała swoje dobra Władysławowi Głębockiemu właścicielowi klucza zbyszyckiego.
Majątek kurowski był niewielki i liczył 5 mórg gruntów ornych, 1 morgę pastwisk i 174 morgi lasu. Chłopi gospodarowali w tym czasie na 266 morgach gruntów ornych, 9 morgach łąk i ogrodów, 139 morgach pastwisk oraz 54 morgach lasu.

Do 1974 roku wieś należała do gromady Wielogłowy.

Źródło:

1. Włodzimierz Chorązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno – heraldyczne, Kraków grudzień 2003.

Sołtys: Mirosław Janus

Telefon: 577 837 231

Poczta: 33 – 394 Kleczany

Rada sołecka:

• Tobiasz Sylwester
• Szwajkowska Wiesława
• Pawlik Grzegorz
• Pociecha Józef
• Świerczek Krzysztof

Liczba ludności: 267 osoby
Powierzchnia: 180,1300 ha

Warto zobaczyć:

• wybudowana w latach 70-tych kapliczka – własność Antoniego Cebula

Wola Marcinkowska leży we wschodniej części Beskidu Wyspowego.

Nazwa wsi pochodzi od sąsiednich Marcinkowice.

Wieś powstała w wyniku dziewiętnastowiecznych i dwudziestowiecznych parcelacji majątku marcinkowskiego.

Do roku 1874 wieś należała do gromady Klęczany.

Źródło:

1. Włodzimierz Chrązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno – heraldyczne, Kraków grudzień 2003.

Sołtys: Basta Paweł

Telefon: 607 184 615

Poczta: Wielogłowy

Rada Sołecka:

• Lesław Krzak
• Andrzej Cisowski
• Józef Hajduga
• Jerzy Próchnicki
• Andrzej Sromek

Liczba mieszkańców:  1354 osoby
Powierzchnia: 663,6954 ha

 Warto zobaczyć: 

• Drewniany dwór wraz figurą Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia
• XIV –  wieczny Kościół pw. Wniebowzięcia NMP
• Kapliczka  „Upadek Pana Jezusa” z XIX wieku
• Kapliczka z XIX wieku – przy zabytkowym kościele

Wieś leży w zachodniej części Beskidu Niskiego na prawym brzegu Dunajca 
przy drodze krajowej nr 75. 
Z nazwą wsi Wielogłowy spotykamy się już w roku 1273, kiedy Otto Toporczyk otrzymał od Bolesława Wstydliwego prawo do wsi. W przywileju podano, że jest to wieś w Kasztelani Sądeckiej. W okresie walk sukcesorów o tron krakowski został on jednak tych włości pozbawiony. W roku 1287 Leszek Czarny oddał wieś na własność Węgrowi Jerzemu Szonat z Szowaru, który był w grupie rycerstwa węgierskiego, która udzieliła wsparcia Leszkowi Czarnemu w trakcie jego walki o tron. Po kilku latach Otto odzyskał majątek wielogłowski i wybaczenie następcy, ale reszta rodu Toporów, stronników tronu krakowskiego wykluczyła go ze swego grona, toteż od tej chwili ród Otto zaczął się pieczętować herbem Zaprzeniec. Jego potomek – Żegota chorąży krakowski ufundował kościół, stało się to – prawdopodobnie w  XIV wieku. Sam poległ w bitwie z Krzyżakami pod Płowcami.
Dzieje Wielogłów nie są nam, niestety zbyt dobrze znane. Wprawdzie były one już w drugiej połowie XIII wieku ośrodkiem dość rozległych włości, ale niewiele zachowało się na ich temat wzmianek w dokumentach. Przez długi czas  uważano, iż parafia wielogłowska powstała  w 1318 roku. Nie tak dawno akt  lokacji wsi okazał się być falsyfikatem. Nie wyklucza to jednak możliwości wzniesienia kamiennego kościoła wielogłowskiego w tym czasie. Za jego fundatora może uchodzić ówczesny właściciel wsi, chorąży krakowski Żegota.
 Później wieś należy do rodu Wielogłowskich herbu Gryf i Starykoń, najstarszej szlachty tego terenu.  W roku 1680 właścicielem wsi był Adam Wielogłowski. To samo nazwisko widnieje w rejestrze poborowym z roku 1680. W rękach kmiecych pozostawało w tym czasie 1 1 łana, ponadto było we wsi trzy zagrody z rolami oraz dwóch komorników bez bydła. Kolejnym właścicielem wsi był Stefan Wielogłowski – wnuk Adama i prawnuk Sebastiana Wielogłowskiego, który zasłynął jako współzałożyciel konferencji tarnogrodzkiej z roku 1703. Zmarł on w roku 1736 jako pełniący funkcję kasztelana bieckiego. Po jego śmierci dobra wielogłowskie przechodziły w różne ręce. 
W pierwszej połowie XIX wieku wieś przeszła w ręce hrabiów Lanckorońskich, a ściślej hrabiny Lanckorońskiej.
W roku 1881 właścicielem klucza wielogłowskiego był jej potomek, Ignacy hrabia Lanckoroński. Jego majątek w Wielogłowach obejmował 148 mórg gruntów ornych, 4 morgi łąk i ogrodów, jedną morgę i 915 sążni sadów, ponadto było tam 31 mórg pastwisk, 144 morgi lasu, 6 mórg nieużytków oraz jedna morga i 215 sążni parceli budowlanych. Chłopi w tym czasie gospodarowali na 399 morgach gruntów ornych, 93 morgach łąk, 83 morgach pastwisk oraz 20 morgach lasu.
Pierwsza wzmianka źródłowa o parafii rzymsko – katolickiej w Wielogłowach pochodzi z roku 1326. Kościół pw. Wniebowzięcia NMP datowany jest na rok 1318. Dwieście lat po wzniesieniu kościoła założono w Wielogłowach szkołę, a w osiemdziesiąt lat po niej szpital. 
Wielogłowy kuszą wielbicieli zabytków przede wszystkim kościołem parafialnym p.w. Wniebowzięcia NMP, wzniesionym z kamienia łamanego, murowanym wzniesionym w roku 1318, rozbudowanym i przekształconym w I połowie XVII wieku, oraz dworem drewnianym, wzniesionym około wieku XVI i częściowo przebudowane murowane czworaki. 
Najstarszą część kościoła stanowi trzynastowieczna, jednonawowa budowla z wydłużonym prezbiterium. W roku 1627 została dobudowana zakrystia, kaplica zwana kurowską i prawdopodobnie wieża świątyni. Na stropie nawy figuruje malowidło z 1907 roku. Główny ołtarz datuje się na początek XIX wieku, zdobią go posągi świętych – Piotra i Pawła. W ołtarzu widnieje obraz Wniebowzięcia NMP z 1855 roku, zaś głównym jego tematem jest rzeźbiona grupa Ukrzyżowania Pana Jezusa. Ołtarze boczne pochodzą z 1648 r. W ołtarzu znajdującym się po prawej stronie umieszczony jest obraz Serca Jezusowego, zaś w ołtarzu po lewej – obraz „Pieta Matki Bożej Czarnopotockiej”. W kaplicy zwanej kurowską można zobaczyć trzy cenne historycznie płyty nagrobne, z których najstarsza pochodzi z XV wieku. W wieży kościoła znajdują się dwa dzwony odlane w 1953 roku. 
XVI wieczny dwór jest budynkiem drewnianym, wzniesionym z drewna modrzewiowego, potynkowanym, parterowym, szeroko frontowym, na planie prostokąta, pierwotnie z czterema alkierzami przy narożnikach, z których do chwili obecnej zachowały się tylko dwa, oraz z dwoma nowszymi gankami oraz podbudówką. Korpus budowli nakryty jest dachem łamanym polskim, a alkierze – dachami namiotowymi z uskokami. W zachodniej części dworu znajduje się kaplica klasztoru, z obrazem Matki Boskiej. Podczas wykonywania prac malarskich odkryto fragmenty klasycystycznej polichromii. Przed dworkiem stoi kamienna figura Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia, sprowadzona z Piekar Śląskich w 1962 roku. Do zespołu dworskiego należą także częściowo przebudowane, XIX wieczne, murowane czworaki. 
Ostatnią właścicielką dworku była pani Maria Stuber (Klimek), która w 1958 r. ofiarowała dworek i okoliczne posiadłości Zgromadzeniu Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus, które założyło tu klasztor. 
Około dwustu lat po wzniesieniu w Wielogłowach kościoła założono szkołę, a w osiemdziesiąt lat po niej szpital. 
Szkoła w Wielogłowach istniała prawdopodobnie od 1813 roku. Pierwszym nauczycielem w Wielogłowach był niejaki Franciszek Paszkowski, który przybył do Wielogłów w 1813 roku i pełnił tu funkcję nauczyciela i organisty aż do roku 1875. Od roku 1879 do 1884 nauczycielem w Wielogłowach był Józef Rygiec. W tym czasie szkoła mieściła się w budynku organistówki i posiadała jedną salę. Dzięki staraniom Regieca i pomocy właściciela Wielopola Adama Kosterkiewicza Rada Szkolna zakupiła kawałek gruntu i zbudowano na nim budynek mieszkalny dla nauczyciela. 
W dniu 1 września 2002 roku po wielu latach budowy został oddany do użytku budynek szkoły oraz sala gimnastyczna. Nowy Gmach szkoły stał się siedzibą gimnazjum, natomiast stary budynek zajmuje szkoła podstawowa. 
Obecnie wieś przeobraża się z miejscowości o charakterze rolniczym, nastawionej w latach osiemdziesiątych na ogrodnictwo szklarniowe, w wieś o charakterze usługowo – przemysłowym. Swoją siedzibę mają tu m. in. duże zakłady zajmujące się produkcją bram i ogrodzeń oraz mebli. Ponadto we wsi mieści się Zespół Szkół, urząd pocztowy, ośrodek zdrowia, a także stadnina koni oraz klub piłkarski „Dąbrovia Wielogłowy”, występujący w nowosądeckiej klasie A.

Źródło:

1. Włodzimierz Chorązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno – heraldyczne, Kraków grudzień 2003.
2. W. Bazielich, Historie starosądeckie, Kraków 1965.

Sołtys: Borkowska Grażyna

Telefon: 660 467 552

Poczta: 33 – 311 Wielogłowy

Rada sołecka:

• Fyda Krystyna
• Królikowski Jan
• Litawa Anna
• Magdalena Stanaszek
• Mrzygłód Dorota

Liczba ludności: 965 osób
Powierzchnia: 294,4910 ha

Warto zobaczyć:

• Zabytkowy park

Wieś leży w zachodniej części Beskidu Niskiego, na północ od Nowego Sącza, przy drodze krajowej nr 75. Znajduje się tu miejska oczyszczalnia ścieków.

Z Wielopola wywodzi się szlachecki ród  Wielopolskich. Ostatnimi właścicielami tutejszych majątków ziemskich była rodzina Kosterkiewiczów. Grobowiec tego rodu znajduje się na cmentarzu w Wielogłowach.

Po II wojnie światowej majątek Kosterkiewiczów został znacjonalizowany i przekształcony w Państwowe Gospodarstwo Rolne.

Sporą część powierzchni wsi zajmują użytki rolne. 
Zachował się tu dawny dworski park z czytelnym układem trzech jarów: aleja lipowa prowadząca do dawnego zespołu dworskiego oraz szpaler starych dębów w jego granicy południowo – zachodniej.

We wsi znajduje się miejska oczyszczalnia ścieków, swoją siedzibę ma tu też Zakład Lakierniczy.

Źródło:

1. Włodzimierz Chorązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno – heraldyczne, Kraków grudzień 2003.

Sołtys: Mieczysław Klimek

Telefon: 510 860 535

Poczta: 33 – 311 Wielogłowy

Rada sołecka: 

• Włodzimierz Marszałek
• Jacek Ruchała

Liczba ludności: 648 osoby

 Warto zobaczyć:

• Kapliczka Matki Boskiej na Górze Kożuchowej
• Przydrożna kapliczka ze źródełkiem

Wieś o charakterze rolniczym. 
Położona jest na terenie Podgórza Rożnowskiego, na północ od Nowego Sącza.

 Wieś od XIV wieku wchodziła w skład klucza wielogłowskich i traktowana była jako przysiółek Wielogłów.

Rejestr poborowy z 1581 roku stwierdzał, że właścicielką Wielogów, Dąbrowy i Ubiadu była wdowa Wielogłowska, a dzierżawcą folwarku i wsi był Bartłomiej Stojowski.

Rejestr poborowy z 1629 roku wykazał nowego właściciela wsi, którym był Piotr Biernacki.

W wieku XVIII wieś dzieliła losy majątku wielogłowskiego. W pierwszej połowie XIX wieku wieś przeszła w ręce hrabiów Lanckorońskich. 
W roku 1881 właścicielem klucza wielogłowskiego był Ignacy hrabia Lanckoroński.

Do roku 1974 Ubiad należał do gromady Wielogłowy.

Charakterystycznym obiektem wsi jest kapliczka przydrożna ze źródełkiem. 

Na cześć wizyty Jana Pawła II na Sądecczyźnie w najwyższym punkcie wsi wybudowano inną kapliczkę Matki Boskiej na Górze Kożuchowej”.

We wsi od 2000 roku działa Piłkarski Klub Sportowy Ubiad, występujący w nowosądeckiej klasie A. 
W tym samym roku rozpoczęto tu budowę Stadionu LKS Ubiad, która została ukończona w 2002 roku. Funkcjonuje tu również kort tenisowy.

Na terenie wsi działa firma zajmująca się produkcją pieców CO.

Źródło:

1. Włodzimierz Chorązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno – heraldyczne, Kraków grudzień 2003

Sołtys: Wiesław Szołdrowski

Telefon: 668 280 166

Poczta: 33 – 395 Chełmiec

Rada sołecka:

• Paweł Wójs
• Jan Lorek
• Leśniak Jan

Liczba ludności: 1 822 osoby
Powierzchnia: 925,0100 ha

 Warto zobaczyć:

• Cmentarz pomordowanych podczas II wojny światowej

Wieś leży we wschodniej części Beskidu Wyspowego przy drodze krajowej nr 28. 
Przez wieś przepływa potok Niskówka, który wpada do Dunajca.
Miejscowość podzielona jest na trzy przysiółki : Łysa Góra, Sołtystwo i Bołdoniec.
Stare źródła historyczne z połowy XIV wieku dają wsi nazwę Cietrzewina. Ta sama nazwa istnieje w dokumentach pochodzących z XVI i XVII wieku. 
Miejscowość swą nazwę zawdzięcza gnieżdżącym się tutaj ptakom cietrzewi. W roku 1581 wieś należała do stestwa sądeckiego i miała 12 łanów kmiecnych, łan sołtysi, zagrodę z rolą,  2 komory z bydłem i tyleż bez bydła.
Wieś została założona prawdopodobnie w listopadzie 1353 roku przez króla Kazimierza Wielkiego. We wsi zbudowano 25 osiedli, na które brano drzewa z lasów królewskich noszących nazwę Cietrzewina. Każdy osadnik otrzymał na własność całe osiedle – po około 35 morgów ziemi oraz prawo do wypasania bydła na wspólnym pastwisku zwanym  Skotnica. Pierwszymi osadnikami na tym terenie było dwóch braci Domosław i Piotr. Za powierzoną ziemię obowiązani oni byli, po upływie 4 lat do odprowadzania 6 groszy podatku. 
Podatki te  zbierał sołtys, który 5 groszy odprowadzał  do skarbu królewskiego, a 1 grosz  zatrzymywał dla siebie, za co miał iść na wyprawę wojenną. 
Sołtysostwo na terenie Trzetrzewiny utrzymało się do XVII wieku. Sołtysem który przeszedł do historii był Zygmunt Mazurek, brał on udział w wyprawach moskiewskich za króla Stefana Batorego i odznaczył się wyjątkowa odwagą w tej wyprawie, za co został nagrodzony przez króla łanem ziemi, a w 1585 roku specjalny przywilej zwolnił go z  z danin i podatków.
Istotny jest fakt, ze obowiązkiem kmieci z Trzetrzewiny było wożenie soli z Bochni na zamek w Nowym Sączu.
Historia podaje, że w roku 1786 w Trzetrzewinie było 15 kmieci, 12 zagrodników i sołectwo.
Mieszkańcy zaczęli się uczyć po raz pierwszy w szkole parafialnej w Podegrodziu, aż do chwili otwarcia Ludowej Szkoły w Trzetrzewinie, które nastąpiło 1 września 1887 roku. Budynek szkoły został wzniesiony na miejscu byłego cmentarza cholerycznego.
Na początku XIX wieku wieś przeszła w ręce prywatne. Na północy graniczyła z Krasnem Potockiem, na zachodzie z Wolą Brzezińską, na wschodzie z Krasnem Biczyckiem, a na południu z Dąbrową. 
W okolicach i w samej wsi występują lasy: iglaste, liściaste oraz mieszane. 
W lasach przeważają różnego rodzaju drzewa: modrzewie, jodły, sosny, dęby, brzozy, buki, jesiony, olchy, klony, graby. 
Występują lasy i obszary leśne, które działają pod nazwą: Łysa Góra, Kamienna Góra, Litacz.  Najwyższy szczyt łączący Trzetrzewinę, Wysokie i Krasne Potockie nosi nazwę Litacz, drugim dorównującym temu pierwszemu jest Gwizdor. 
Przez Trzetrzewinę prowadzi szlak zielony z Podegrodzia na Just.
We wsi swą siedzię  ma Zespół Szkół oraz Kościół Parafialny pw. Matki Bożej Pocieszenia. 
Działa tutaj również firma handlująca cytrusami.

Żródło:

1. Włodzimierz Chorązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno-heraldyczne, Kraków grudzień 2003.
2. Almanach Sądecki, nr 1 (50/51) XIV, Nowy Sącz 2005.

Sołtys: Angelika Poręba

Telefon: 694 434 033

Poczta: 33 – 395 Chełmiec

• Rada sołecka:
• Paweł Tokarz
• Czop Barbara
• Jeż Marek
• Mółka-Bocheńska Anna
• Margraf Ewa

Liczba mieszkańców: 2329 osób
Powierzchnia: 571,951ha

 Warto zobaczyć:

• kapliczka z XVIII wieku

Świniarsko leży w centrum Kotliny Sądeckiej, na lewym brzegu Dunajca, u ujścia potoku Trzetrzewianka. Wieś poprzez drogę tranzytową Chełmiec – Krościenko łączy siecią dróg Nowy Sącz z Podhalem, a także przyległymi terenami Beskidu Sądeckiego, Doliny Popradu, Beskidu Wyspowego  oraz Gorców. 
Wieś podzielona jest na kilka przysiółków: Mała Wieś, Nowe Osiedle, Ulica, Kamieniec, Młyńczyska i Gaj. 
Niewątpliwie wieś istniała już w okresie plemiennym, ale pierwsze informacje o Świniarsku pochodzą z 1225 roku. Wówczas to papież Honoriusz potwierdził dokument biskupa krakowskiego Wincentego, mówiąc o nadaniu dziesięciny ze Świniarska, klasztorowi w Miechowie. W 1257 roku Świniarsko znalazło się w posiadaniu Kingi, która w 1278 roku na tutejszym dworcu książęcym wydała przywilej uwalniający mieszczan Sącza od opłat cła: w Korczynie, Opatowcu i Wojniczu. Po kilku latach Świniarsko przeszło jednak we władanie biskupów krakowskich. 
6 czerwca 1280 roku na mocy aktu elekcyjnego nadano wieś klasztorowi klarysek, które posiadały ją do 1785 roku.  Wieś Świnairsko podzieliła się się na dwie części: większą i mniejszą – dzisiejsza Mała Wieś. Świniarsko większe odpadło od Klarysek po 1288 roku. Przekazane zostaje biskupowi krakowskiemu Pawłowi z Przemkowa.  W roku 1295 jako właściciel wsi wymieniany jest biskup Jan Muskata .
Świniarsko Mniejsze – Minor Świniarczy wzmiankowane jest w dokumencie Wacława II z 6 listopada 1292 roku ( potwierdzającym nadanie księżnej Kindze) – na dwa dni przed wydaniem przywileju lokacyjnego dla Nowego Sącza. Klasztor starosądecki posiadał tę wieś aż do 1785 roku. Świniarsko Większe miało 6,5 łana, a Mniejsze Mała Wieś – 1,5 łana kmiecego. Zapisane są zatargi między klasztorem Klarysek a biskupem krakowskim na tle własności wsi.
Inne źródła dowodzą, że wieś w XIV i XV wieku należała do biskupów krakowskich, jako część parafii farnej w Nowym Sączu. 
Rejestr poborowy z 1581 roku stwierdzał, że we wsi było 1 ½ łana kmiecego, a właścicielem wsi był klasztor klarysek reguły św. Franciszka ze Starego Sącza. 
Rejestr poborowy z 1629 roku potwierdzał stosunki prawno – własnościowe z poprzedniego rejestru. 
W 1655 roku tutejsi chłopi razem z mieszkańcami Podegrodzia, pod dowództwem Felicjana Kochowskiego, wchodząc w skład oddziału starosty Konstantego Lubomirskiego przyczynili się do oswobodzenia Nowego Sącza z rąk szwedzkich. 
W rękach klarysek wieś pozostawała do roku 1785, po czym przeszła do austriackich dóbr kameralnych.
Na gruntach poklasztornych w Świniarsku – Małej Wsi za Józefa II austriackiego, założono kolonię niemiecką o nazwie Hutweide (obecnie Gaj), część osadników z czasem uległa spolszczeniu.  
W 1910 roku mieszkańcy wsi ufundowali pomnik w pięćsetną rocznicę bitwy pod Grunwaldem. 
W 1912 roku utworzono tu „Drużyny Strzeleckie”. W tym samym roku wybudowano tu stację pomp i wodociągów dla Nowego Sącza. 
W drugiej połowie XIX wieku funkcjonowała już tutaj szkoła, w której po II wojnie światowej dyrektorem był Ignacy Dąbrowski.
7 listopada 1939 roku wieś zajęła zmotoryzowana kolumna wojsk hitlerowskich. Wówczas doszło do walki z oddziałami polskimi, w wyniku których, zginął niemiecki oficer. W odwecie Niemcy rozstrzelali 18 mieszkańców i spalili 26 gospodarstw. Masakry dokonali żołnierze z dywizji górskiej gen. Feuersteina. Z relacji Ignacego Dąbrowskiego wynika, że Niemcy zemścili się za Grunwald. Ciała ofiar ułożyli pod stojącym we wsi krzyżem, piekło trwało do późnej nocy. Najstarszą ofiarą był 84 letni Wojciech Gargas. Rodzinie Janików wojna zabrała matkę Genowefę, jej brata, dwie bratowe oraz trzy letniego bratanka. Zginęli Stanisław Kostrzewa, Michał Skoczeń, Józef Plata, Jan Zygmunt, Andrzej Rola, Jan Wójs, Wojciech Wójs, Józef Wójs oraz Stefania Witowska.
 Była to pierwsza wieś którą spacyfikowano na Ziemi Sądeckiej. 
W styczniu 1945 roku wieś ponownie spłonęła  podczas walk sowiecko – niemieckich. 
Za martyrologię, obronę wodociągów przed dywersantami niemieckimi w 1939 roku oraz bohaterską postawę podczas okupacji wieś odznaczono Krzyżem Walecznych w 1985 roku.
W czasie II wojny światowej była to wieś karna. 
W styczniu 1945 roku Armia Radziecka stoczyła walkę z Hitlerowcami, w której Świniarsko zostało częściowo spalone. 
Od 1947 działa tutaj piłkarski Ludowy Klub Sportowy Świniarsko działający w nowosądeckiej klasie A. 
W Świniarsku mieszkał współtwórca pierwszej w Polsce partii chłopskiej: Związku Stronnictwa Chłopskiego – Jan Potoczek – poseł do austriackiej Rady Państwa w latach 1891 – 1907 i 1911 – 1914, współtwórca i sekretarz Związku Stronnictwa Polskiego, w latach 1919 – 1922 poseł na Sejm Ustawodawczy RP z ramienia Polskiego Zjednoczenia Ludowego.  
Świniarsko Większe i Mniejsze należały do parafii Ojców Jezuitów i św. Małgorzaty. W 1958 roku został tu przeniesiony kościół ze Stadeł. Został on wzniesiony w 1786 roku przez starosądeckie Klaryski i utworzono tu oddzielną parafię Matki Bożej Królowej polski, kościółek poświecił 29 maja 1960 roku, biskup Karol Pękala. W 1966 roku kościół otrzymał polichromię.
 Pod koniec XVIII wieku zamieniono go na zbór ewangelicki, a w czasie rozbiorów służył mieszkającym tu niemieckim osadnikom. W 2003 roku część kościoła uległa zniszczeniu na skutek pożaru wywołanego uderzeniem pioruna. 
Zabytkowy kościół powstał jako budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, z wieżą na słup. Wewnątrz kościoła znajduje się renesansowy ołtarz z XVI – XVII wieku, ambona z końca XVIII wieku. Obecnie odbudowany po pożarze stoi obecnie jako zabytek w nowosądeckim skansenie. 
Przy Zespole Szkół działa od 2000 roku Uczniowski Klub Sportowy DELFIN, który prowadzi zajęcia z pływania, aerobiku, tenisa stołowego i turystyki. W swojej działalności klub posiada spory dorobek w organizowanych przez siebie zawodach i konkursach. 
We wsi mieszkają lokalni twórcy ludowi na czele z panią Barbarą Ruchałą specjalizująca się w malarstwie sztalugowym. 
Ma tu swoją siedzibę firma transportowa oraz mniejsza spółka zajmująca się budownictwem, handlem i księgowością.

Źródło:

1. Włodzimierz Chorązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno – heraldyczne, Kraków grudzień 2003.
2. M. Cabalski, Pradzieje Starego Sącza i jego najbliższej okolicy (w:) Historia Starego Sącza, Kraków 1979.

Sołtys: Wojciech Skrzypiec

Telefon: 662-588-294

Poczta: 33 – 326 Mystków

• Rada sołecka:
• Stanisław Gwiżdż
• Jan Konstanty
• Jerzy Głód
• Stanisław Oleksy
• Janusz Drożdż

Liczba mieszkańców: 2414 osób
Powierzchnia: 1137,8020 ha

 Warto zobaczyć:
•    Muzeum Sztuki Ludowej
•    Kapliczka Matki Boskiej
•    Kapliczka św. Jana Nepomucena 
•    Kapliczka „Mczołówka
•    Kapliczka (Bochenkówka)
•    Kapliczka (Działy)

Paszyn leży w zachodniej części Beskidu Niskiego przy drodze krajowej nr 28, na północny wschód około 8 km od Nowego Sącza, pośród malowniczych wzgórz.

Wieś powstała na skutek osadnictwa mieszczan sądeckich.

Znajduje się tu Muzeum Sztuki Ludowej założone przez ks. Edwarda Nitkę, działające przy kościele parafialnym pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. 
Obecnie w zbiorach muzeum znajduje się około 3000 eksponatów.
Muzeum powstało w 1957 roku gdy do parafii przybył ks. Edward Nitka. Działalność duszpasterską podjął on na wszystkich niemal płaszczyznach ludzkiego życia. To on zachęcił niepełnosprawnego Wojciecha Oleksego do rzeźbienia. W  ślad za Oleksym poszli inni. Ksiądz wykorzystywał każdą okazję, aby mobilizować starszych, dzieci i młodzież do rzeźbienia i malowania na szkle. Największy rozgłos paszyńscy twórcy ludowi uzyskali w III Konkursie Współczesnej Rzeźby Ludowej Karpat Polskich w 1977 roku, gdzie na 45 rzeźbiarzy z Paszyna nagrodzono 42. W latach 70 – tych i 80 – tych we wsi tworzyło blisko 60 – ciu rzeźbiarzy i malarek. Do najwybitniejszych należą: Wojciech Oleksy, Stanisław Oleksy, Mieczysław Piwko, Stanisław i Wojciech Mika, J. i Zdz. Orlecki, S. Poręba, Maria Jasińska, Władysław Poręba oraz A. Padoł.
Po śmierci ks. Nitki pozostało 1025 eksponatów. Jago następca ks. Stanisław Janas rozbudował plebanię, w której urządził muzeum. Obecnie muzeum zajmuje powierzchnię 326m2 na trzech kondygnacjach budynku. Oficjalne otwarcie muzeum nastąpiło 10 września 1994 roku i było wielkim świętem dla mieszkańców.
Ksiądz Edward Nitka wprowadził prace paszyńskich rzeźbiarzy i malarek do miejscowego kościoła, który został zbudowany w latach 30 – tych XX wieku i nosi wezwanie Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Umieszczone tutaj zostały takie eksponaty jak: siedem boleści NMP autorstwa Wojciecha Oleksego oraz obrazy świętych i błogosławionych malowane na szkle, powieszone na balustradzie chóru oraz witraże w oknach ukazujące życie świętych. Ponadto umiejscowione są tu rzeźby Franciszka Palki – artysty plastyka wywodzącego swoje korzenie ze sztuki ludowej – jego stacje Drogi Krzyżowej, ambona, chrzcielnica oraz konfesjonały sprawiają niesamowite wrażenie na odwiedzających kościół.
Obecnie Paszyn jest szeroko znany w kraju jak i za granicą jako Ośrodek Sztuki Ludowej. Obecnie mieszka tutaj ponad 30 – tu rzeźbiarzy i malarzy. Wśród których na szczególne wyróżnienie zasługują: Augustyn Pogwizd artysta rzeźbiarz, Piotr Kożuch – rzeźbiarz, Wojciech Szczecina – rzeźbiarz, Zbigniew Wawrzecha, Anna Padół, Ewa Pogwizd, Janina Mordarska.
Prace paszyńskich twórców znajdują się obecnie w muzeach etnograficznych, prywatnych zbiorach i mieszkaniach na niemal całym świecie.

Występują tu liczne kapliczki przydrożne i przyzagrodowe głównie przy drodze Nowy Sącz – Grybów, Paszyn – Mogilno  – wyremontowane i konserwowane w ostatnich latach

Corocznie odbywa się tu Konkurs Kolęd i Pastorałek gromadzący dzieci – uczniów szkół podstawowych i gimnazjów z terenu Gminy Chełmiec.

Funkcjonuje tutaj Zespół Szkół i ośrodek zdrowia.

Od 1997 roku działa piłkarski Ludowy Klub Sportowy Amator Paszyn, występujący w nowosądeckiej klasie A, którego prezesem jest Zbigniew Kożuch.

Ponadto swą siedzibę ma tu duża firma handlująca ceramiką i materiałami budowlanymi oraz inne mniejsze firmy zajmujące się stolarstwem oraz świadczące usługi krawieckie.

Źródło:

1. Włodzimierz Chorązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno – heraldyczne, Kraków grudzień 2003.
2. Almanach Sadecki, nr 1 (50/51) XIV Nowy Sącz 2005r.

Sołtys: Popiela Jadwiga

Telefon: 668 194 697

Poczta: 33 – 393 Marcinkowice

• Rada sołecka:
• Kowalik Karol
• Mróz Grzegorz
• Niemas Aneta
• Potoczek Przemysław
• Żuchowicz Sławomir

Liczba mieszkańców:  559 osoby
Powierzchnia: 183,3800 ha

Rdziostów leży na północno – zachodnich obrzeżach Kotliny Sądeckiej u podnóża Beskidu Wyspowego.
Osada założona w końcu XIII stulecia, w dawnych dokumentach miejscowość ta zwała sięh Srostów, a u Długosza Vrzostów i Zwrosztow. 

Najdawniejsze ślady osadnictwa na tym terenie pochodzą z okresu kultury łużyckiej i okresu wczesnośredniowiecznego. Odkryte one zostały na wzniesieniu zwanym „grodzisko”, leżącym na pograniczu Rdziostowa i Marcinkowic. 

Wspomina już tę wieś akt Gryfiny, wdowy po Leszku Czarnym, Pani Ziemi Sądeckiej, dany w Sączu 21 grudnia 1293 roku Wacławowi synowi Rincona. Królowa nadała tutejsze sołectwo Wacławowi, który za zgodą ksieni klasztoru klarysek miał założyć w lesie wieś na prawie niemieckim. Osadnicy mieli mieć 15 lat wolności, po czym mieli płacić daniny w wysokości takiej jak mieszkańcy Barcic. Sołtys otrzymał karczmę, łan lasu na wieczność i łan pola na czas, jak długo będzie sołtysem, po czym miał z niego płacić zakonnicom czynsze. 
Za Długosza wieś należała do parafii w Podegrodziu, miała wówczas 6 szerokich i długich niemieckich łanów kmiecych równych dwunastu  innym. Każdy kmieć płacił klasztorowi 8 szkotów czynszu, dawał koguta, dwa sery i 20 jaj. Za osep dawali miarę pszenicy, dwie miary owsa i 4 grochu, robili powabę z dziesięcin, prebendzie chochorowskiej w Nowym Sączu dawali 17 do 20 grzywien. 

Rejestr poborowy z roku 1581 stwierdzał, że we wsi było 1 ½ łana kmiecego, a właścicielem wsi był klasztor klarysek ze Starego Sącza. Dzierżawcą wsi był zaś Marcin Lutomirski.

Rejestr poborowy z roku 1629 wymieniał również 1 ½ łana kmiecego, a dzierżawcą był Stanisław Skaradek.

Do I rozbioru stosunki własnościowe nie uległy zmianie, ale w latach 1782 – 1785 dobra klarysek zostały skonfiskowane i włączone do austriackich dóbr kameralnych. W miarę upływu lat część z tych dóbr sprzedano na licytacji – Wittigom, a resztę rozparcelowano

W roku 1881 wieś wymieniano wraz z przysiółkiem Drzykowa, w którym było dziewięć domów i 59 mieszkańców. Cała wieś liczyła 59 domów i 326 mieszkańców – w tym 242 katolików, 18 ewangelików i 7 Żydów.

W połowie XIX wieku wieś nawiedziła epidemia cholery, wówczas to zmarłych chowano na specjalnym miejscu zwanym „cmentarzem cholerycznym”. 
W podzięce za uratowane życie rodzina Potoczków ufundowała kapliczkę. Z tej to rodziny wywodzą się patroni szkoły – założyciele Związku Stronnictwa Chłopskiego – Jan i Stanisław Potoczkowie. 

W okresie I wojny światowej we wsi stacjonowały oddziały legionów, których zadaniem było ostrzeliwanie drogi położonej po przeciwnej stronie Dunajca, a w jednym z tutejszych domów stacjonował wówczas Józef Piłsudski. 
W roku 1922 rozpoczęto na terenie wsi zorganizowane nauczanie. 

W tragicznych czasach II wojny światowej Rdziostów stał się miejscem straceń miejscowej ludności, po dziś istnieje tutaj  „cmentarz rozstrzelanych”. 
Do obiektów godnych uwagi w Rdziostowie należą: cmentarz wojenny, grodzisko, liczne przydrożne kapliczki oraz stary dąb będący „pomnikiem przyrody”. 
Obecnie we wsi działa Szkoła Podstawowa im. Stanisława i Jana Potoczków.

Przez Rdziostów prowadzą również szlaki turystyczne, wędrując którymi można dotrzeć na Białowodzką Górę oraz ścieżki przyrodnicze Rdziostów – Chełmiec.

Źródło:

1. W. Bazielich, Historie starosądeckie, Kraków 1965.
2. Województwo Małopolskie – Informator turystyczny 2003.

Sołtys: Tomasz Fałowski-Wańczyk

Telefon: 606 471 362

Poczta: 33 – 300 Nowy Sącz

Rada sołecka: 

• Kamińska Krystyna
• Rzeszuto Bogdan
• Łęczycki Czesław
• Lucyna Leśniak

Liczba mieszkańców: 1428 osoby
Powierzchnia: 630,8551 ha

Warto zobaczyć:

• kapliczka murowana – zbudowana w XVIII wieku
• przydrożne kapliczki  z 1920 roku oraz 1858 roku

Wieś leży w zachodniej części Beskidu Niskiego  przy drodze krajowej 28.

Piątkowa powstała w wyniku osadnictwa mieszczan sądeckich w tym samym czasie co Paszyn i na podstawie tych samych przywilejów.
 Na terenie wsi działają obecnie dwa sołectwa: położone na południu sołectwo Piątkowa oraz sołectwo Boguszowa. 
Wieś Piątkowa jako pierwsza w gminie została zgazyfikowana, po tym jak w roku 1989 zawiązał się na jej terenie Społeczny Komitet Gazyfikacji. 
Wieś słynie z organizowania corocznych festynów takich jak np. festyn z racji Święta Edukacji Narodowej organizowany w porozumieniu przez nauczycieli, rady rodziców oraz rady sołeckie, czy opłatek dla seniorów organizowany przez Pana Mariana Faruna oraz Panią Barbarę Surman. 
W ramach Zimowych Dni Sportu przy Zespole Szkół i Ludowym Uczniowskim Klubie Sportowym „Piątka” działającym przy Szkole odbywają się wojewódzkie zawody w biegach narciarskich. 
Coroczne organizowane są tutaj spotkania dziecięce pod nazwą MALI APOSTOŁOWIE – spotkania zainaugurowane w 2003 roku przez grupy młodzieży działające przy parafiach oraz ośrodkach kulturalno – oświatowych pod nazwą MIĘDZYPARAFIALNE SPOTKANIA DZIECIĘCE MALI APOSTOŁOWIE. Podczas spotkań oprócz uroczystej mszy świętej, odbywają się prezentacje grup z innych parafii. 
We wsi działa znany w kraju i za granicą dziecięcy zespół Pieśni i Tańca „Piątkowioki” prezentujący folklor Lachów Sądeckich. Zespół koncertuje w wielu miastach kraju, jest laureatem licznych festiwali i przeglądów, znany jest również we Włoszech i Francji. Przy zespole prowadzona jest Szkółka Muzykowania Ludowego. Uczestniczy w nim ponad setka dzieci i młodzieży. „Piątkowioki” szczycą się pokaźną kolekcją własnych nagrań. Choreografem zespołu jest Andrzej Łukasik. 
Ponadto działa tutaj Grupa Twórców Ludowych „Sami swoi” zrzeszona przy Starostwie Powiatowym w Nowym Sączu, specjalizująca się w malarstwie na szkle, hafcie, rzemiośle oraz metaloplastyce. 
Ponadto działa we wsi Kabaret WAIBL założony przez Panią Barbarę Surman. 
Sławę zyskała sobie odbywająca się tutaj od pięciu lat w każdy Wielki Piątek – kostiumowa Droga Krzyżowa podczas której odgrywane jest prawdziwe misterium Męki Pańskiej. 
Zabytki wsi stanowią głównie stare przydrożne krzyże i kapliczki będące pomnikami sakralnej kultury, są one zarazem świadkami i pamiątką dziejów. Jako że krajobraz Gminy Chełmiec jest nimi bogato zdobiony można w nich dostrzec przenikanie się różnych kultur. 
Mieszkają tutaj i tworzą liczni artyści jak: 
Zofia Mirek – maluje obrazy sakralne, pejzaże i kwiaty, na szkle, płótna oraz pilśni wykorzystując różne techniki- olej, akryl. Bierze czynny udział w życiu artystycznym regionu oraz całego kraju, wystawiając swe prace na kiermaszach, wystawach zbiorowych, tematycznych i konkursowych na których zdobywa liczne nagrody, wyróżnienia i uznanie jury. Jej prace można było podziwiać w wielu miejscowościach: w Nowym Sączu, Bobowej, Chełmie, Muszynie, W Starym Sączu, Krynicy, Krakowie, Żywcu, Bielsku Biała, Myślenicach, Lublinie oraz Nowym Targu. Artystka od 1999 roku należy do TPSP Nowy Sącz i od marca 2004 roku pełni funkcje Zastępcy Prezesa Zarządu Głównego. Na swoim koncie ma również wystawy indywidualne w Galerii TPSP „Mały Salonik”. 
Magdalena Ponurkiewicz – absolwentka psychologii UJ i logopedii na UMCS. Zadebiutowała w 1986 roku zbiorkiem wierszy pt. „Leśne przypomnienia”. W 2001 roku wydała „Okruchy pamięci”, rok później ukazała się jej kolejna książka pt. „Byłam niewolnicą, czyli na czarno w Nowym Jorku”. 
Stanisław Kulig – ludowy rzeźbiarz i malarz. Swoją twórczość zaczął około 50 roku życia. Pierwszą rzeźbę wykonał po przyjściu z kościoła. 
Ponadto mieszkają tu: 
Stanisław Motyka – specjalizujący się w rzeźbie w drewnie, 
Zofia Mirek – malarstwo na szkle oraz malarstwo olejne, 
Danuta Włuduga – haft, Helena i Monika Kufta – haft regionalny, koronka bobowska, 
Maciej Kryj – metaloplastyka, 
Zofia Bolesta – rękodzieło artystyczne, 
Jan Mikuliszyn – rękodzieło artystyczne 
We wsi znajduje się Rektorat Matki Bożej Nieustającej Pomocy przy którym co miesięcznie wydawana jest lokalna gazetka „W naszej wspólnocie” informująca o najważniejszych wydarzeniach parafii, oraz Zespół Szkół. Patronem Szkoły Podstawowej jest Franciszek Pawłowski – wieloletni kierownik szkoły. Założyciel Ludowego Zespołu Sportowego w Piątkowej. Wieloletni członek władz powiatowych tego klubu, działającego dziś pod nazwą LKS Piątkowa Jedność. 
Przez wieś prowadzi zielony szlak turystyczny prowadzący przez miejscowości Librantowa – Chruślice – Piątkowa długości 6,2 km, czas przejścia tam 1 3/4h, z powrotem 1 1/4h oraz szlak Piątkowa – Kunów – Kamionka Wielka długości 8,5km, czas przejścia tam 2 1/2h, z powrotem 2 1/2h.

Źródło:

1. Włodzimierz Chorązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno – heraldyczne, Kraków grudzień 2003.
2. W. Bazielich, Historie starosądeckie, Kraków 1965.

Sołtys: Tobiasz Alfred

Telefon: 888 511 852

Poczta: 33 – 300 Nowy Sącz

Rada sołecka:

• Uszko Wiesław
• Golonka Dawid
• Krzanowska Janina
• Popardowski Włodzimierz
• Bielak Dariusz

Liczba mieszkańców: 1379  osoby
Powierzchnia: 664,51 ha

 Warto zobaczyć:

• Cmentarz tzw. „Dzwonek Loretański”
• kapliczka – nagrobek z 1632 roku

Wieś leży w zachodniej części Beskidu Niskiego.

Wieś powstała w wyniku osadnictwa mieszczan sądeckich. 
Pierwotnie nazwa wsi brzmiała Poręba Elbrantova. 
Jest to miejscowość z nadania królewskiego.
Funkcjonuje tu Zespół Szkół  który uchwała Rady Gminy Chełmiec z dnia ……… nosi imię Józefa Bieńka. 
 Parafia Św. Alberta Chmielowskiego. 
Od 1998 roku działa tutaj piłkarski Ludowy Klub Sportowy Librantovia Librantowa, występujący w nowosądeckiej klasie A. Prezesem klubu jest Józef Wójcik. 
We wsi znajduje się zabytkowy zespół architektoniczno – przestrzenny, w skład którego wchodzą kapliczka murowana ( nagrobna ) z 1632 roku i murowana dzwonnica z I połowy XIX wieku. Kapliczka ma kształt czworościennego słupa o trzech kondygnacjach, o zwieńczeniu w formie pięciu cylindrycznych wieżyczek, nakrytych stożkowymi daszkami. Dzwonnica również otrzymała formę czworościennego słupa, analogicznie do kapliczki jest trój kondygnacyjna.
Swoją siedzibę maja tutaj  Ochotnicza Straż Pożarna,  Zakład Lakierniczy oraz piekarnia.
Od kilku lat czynnie działa Młodzieżowa Orkiestra Dęta .

Źródło:

1. Włodzimierz Chorązki, Heraldyka Gminy Chełmiec. Opracowanie historyczno – heraldyczne, Kraków grudzień 2003.
2. W. Bazielich, Historie starosądeckie, Kraków 1965.